بیانیه دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی پیرامون وقایع اخیر در دانشگاه
به نام خداوند جان و خرد
دانشگاه، خانه اندیشه، نقد و گفتوگوی عقلانی است. دانشگاه با دوری جستن از عوام زدگی می تواند و باید وظیفه رهبری علمی، فکری و نظری جامعه را به عهده گیرد. دانشگاه با نقد مستمرّ ارکان جامعه، از جمله حاکمیت و شیوه حکمرانی، از کارآمدترین نهادها برای پایش سلامت و حرکت رو به رشد جامعه است. آنچه می تواند به عنوان اثر ماندگار و افتخارآمیز در تاریخ دانشگاه ثبت شود و بدرخشد، همین روحیه نقادی مسئولانه و دغدغهمند برای ساختن آیندهای بهتر است. بر اساس یک تقسیم بندیِ نانوشتۀ ماموریت ها، استاد بستر تفکر علمی و نقادانه را فراهم می کند و دانشجو با کنشگری اجتماعی خود یادگرفته ها را مشق می کند. ابزارهایی چون مناظره، مباحثه، اعتراض، تحصن، تحریم، بایکوت و مانند اینها گونه های متنوع تمریناتی است که دانشجو در تعامل با عواملی که با سلامت یا بیماری جامعه نسبت دارند، به کار می گیرد. از این رو، هیچ چالش و رویارویی و زدوخورد فکری در دانشگاه نباید نگران کننده باشد، چرا که محصول نهایی، رشد و پختگی بیشتر نهاد دانشگاه را به همراه خواهد داشت که سود مستقیم آن به جامعه جاری می شود.
در لابلای انتقادات و اعتراض های تامل برانگیزی که برخی از دانشجویان و استادان در روزهای اخیر داشته اند، یکی دو حادثه ناگوار در دانشگاه رخ داده است که موجب نگرانی شدید بسیاری که خیرخواه و دلسوز دانشجو و دانشگاه هستند، شده است. تخریب اموال عمومی، اقدامات خشونتآمیز و اهانت به نمادهای ملی و دینی که متاسفانه به نام دانشگاه عزیزمان در فضای مجازی انتشار می یابد، موجب سرافکندگی همه ما شده است. زشت ترین نوع دیکتاتوری آن است که خود را با نام آزادی خواهی جا می زند. در و دیوار و پنجره و شیشه و فرش و همه اینها متعلق به کیست؟ چرا به خانه و اموال خود آسیب بزنیم؟ بالاتر از همه اینها، اهانت به پرچم کشورمان با چه منطقی سازگار است؟ آیا بین خانواده ما با هر تنوع، تفاوت و حتی تضادهای فکری، فرهنگی، سیاسی و عقیدتی جایی برای چنین بی حرمتی وجود دارد؟ از روزهایی که بیگانگان، کشورمان را مورد تجاوز نظامی قرار دادند زمان زیادی نگذشته است. آنجا که پای اجنبی در میان است، تخریب نمادی که می تواند در لحظات سرنوشت سازِ مقابله با تجاوزِ بیگانه، وحدت آفرین باشد به چه کسی خدمت می رساند؟
دانشجو و استاد باید در حفظ حرمت و امنیت فضای دانشگاه، که خانه دوم همه ماست، کوشا باشند. شایسته نیست افرادی معدود که یا با بدخواهان کشور عزیزمان در ارتباط مستقیم بوده و یا به شدت تحت تاثیر رسانه ها و شبکه های اجتماعی ناسالم قرار دارند، به آبروی دانشگاه، که حیثیت همه ما و شما با آن پیوند خورده است، لطمه وارد سازند. این گونه حرکت های خشونت آمیز، فرصتِ مغتنمِ اعتراض های جمعی و بیانِ انتقادات سازنده را از بین می برد. خشونت با خود، خشونت و نفرت به بار می نشاند و جز خسارت به جسم و جان همگان، تعالی و پیشرفتی به ارمغان نمی آورد. تبدیل نقد و گفتگو به نفرت و خشونت، چهره واقعی جنبش دانشجویی را مخدوش می سازد. تاریخ نشان داده که تحولات مانا و تاثیرگذار، از مسیر تفکر، گفتوگو و اقدام مدنیِ سازنده می گذرد.
امیدواریم تعویق آزمون های پایانی نیم سال تحصیلی جاری، تلاطمات هفته اخیر را جبران کرده و باعث شود دانشجویان عزیزمان با نگرانی کمتر، آمادگی لازم برای امتحانات را کسب کنند. برای پاک نمودن چهره دانشگاه و دانشجویان از فاجعه بی احترامی به پرچم کشورمان و تخریب اموالی که در حقیقت به همه دانشجویان تعلق دارد، تعهد می کنیم این حوادث ناگوار را مورد پیگیری دقیق و قاطع قرار داده و حساب عوامل آن را از بدنه دانشجویی دانشگاه جدا سازیم. البته خواهیم کوشید این امر مهم با ظرفیت های موجود در داخل دانشگاه بررسی شده و نیازی به مداخله نهادهای برون دانشگاهی نباشد.
و در پایان:
ای فرزندان، خواهران و برادران عزیز، شاید بد نباشد از این زاویه نیز به دانشگاه خود بنگرید که مدیران در کنار استادانِ فرهیخته برای شما مانده و پای شما ایستاده اند. به خوبی می دانید برای اغلبِ استادانِ شما امکان زندگی آسوده تر، با رفاه بیشتر در جای دیگری از این کره خاکی فراهم بوده و هست، اما نعمت و لذت با شما بودن و برای شما بودن را بر همه چیز ترجیح داده اند. مهم ترین آرزوهای مجموعۀ مدیران و استادان، همیشه و خصوصا در این روزها، امنیت و سلامت جسم و دل و جان تک تک دانشجویان است. با عشق و تعهد و با تمام توان فکری خود مشتاقیم در گفتوگوهای سازنده، شنوای دغدغههایتان، چه در همین ایام و چه پس از امتحانات که فراغ خاطر بیشتری برایتان حاصل شده باشد، باشیم و به رشد و شکوفایی فکری یکدیگر و جامعه کمک کنیم.
خدا پشت و پناه دانشجویان، استادان و یاوران علمی دانشگاه باد!
هیئت رئیسه دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
